Home

  hier nog een aantal foto's van het dream centre en zijn patienten 

Ik ben niet zo goed in afscheid nemen. Maar dat hoort er nu eenmaal bij. Je kunt niet zomaar vertrekken zonder totziens te zeggen.

Langs alle afdelingen geweest. Iedereen bedankte mij voor alles wat ik voor hun gedaan had. Dat doet je dan weer goed.

Om 14.00 vertrok ik en buiten stonden patienten om mij uit te zwaaien. Erg leuk.

Na een lange reis was ik dan om +/- 15.30 s'maandags weer thuis. Was erg moe, ben om 22.00 naar bed gegaan. Heb dan ook weinig van oud en nieuw meegemaakt.

Langs deze weg wil ik iedereen bedanken voor de reactie's op mijn weblog. Deed me goed.

Ook wens ik iedereen een goed en gezond 2008.

Ja wat doe je eigenlijk op je laatste dag?

s'morgens mijn kamer schoongemaakt. Hij is nu schoner dan voordat ik kwam. Dus nieuwe vrijwilligsters kamer nummer 111 is schoon. Ook is het heel belangrijk dat je hier goed schoonmaak want er wonen hier kakkerlakken. In alle soorten en maten. Ook de mieren proberen wat eten te stelen. Dus let op waar je je eten neerlegd.

Een paar patienten blij gemaakt met kleren. Ze zijn dan zo dankbaar.

Nog wat spelletjes gedaan. De patienten zitten vaak de hele dag op hun kamer zonder iets te doen. Ze vinden zelfs de simpelste spellen leuk. bv memmorie of een bord spel.

Ook nog even een praatje gemaakt met wat patienten. Dat vinden ze ook heel gezellig, vooral als je ze een kopje thee brengt. Zo hoor je verhalen die je eigenlijk niet wil horen. Erg verdrietige verhalen. Dan hebben wij het toch maar heel goed in Nederland.

Heel anders als thuis. hier is het 27 graden.Echt een kerst gevoel krijg je hier niet. Er worden geen kerstliedjes gedraai of gezongen. De zuster doen ook niets extra's voor de patienten. Voor hun is het een gewone dag net als anders, wel met minder personeel.

Er was een lunch georganiseerd door een indische kerk. Alle mensen die een beetje goed waren gingen naar beneden in een grote zaal. Daar werd eerst gebeden en daarna kregen ze eten.

Ik heb er zelf weinig van meegekregen. Ik lag ziek op bed. Last van mijn maag.

Om half 5 hebben weer de mensen naar beneden gehaald. Ze kregen hun avond eten en als toetjes kregen ze ijs. Dit vonden ze erg lekker. We hebben wel kerstliedjes gedraaid. De muziek vonden de mensen erg leuk en er gingen een paar dansen.

Ik was weer een beetje opgeknapt en heb voor 9 personen lasagna gemaakt.

dit weekend zijn we naar lesotho geweest. Dit is een land midden in zuid-afrika. Om er optijd te kunnen zijn, zijn we vrijdag al naar de sani lodge gegaan. het is van pinetown zo'n drie uur rijden met de auto.

De volgende morgen werden we om 9.00 opgehaald door een gids die ons dit weekend zou begeleiden. We gingen met een jeep. Dat was ook wel nodig want het was een hobbelige en stijle rit.
We hebben de hele dag gereden door een prachtig landschap van bergen. Op deze bergen vind je alleen maar gras. Zo heb je een ver uitzicht. Onderweg nog gestop voor de luch en om te zwemmen in de rivier/beek.

We kwamen aan bij een familie die nog op de traditionele manier leefde. Dat doen ze daar allemaal trouwens. ze wonen in ronde huisjes met niets tot weinig erin. Geen stomend water en geen elektriciteit.

Om de aids-remmers te krijgen moeten de patienten zelf hun medicatie halen in hun eigen ziekenhuis.

dus ook maar een keer meegegaan om te kijken hoe dat in zijn werk gaat.

Het begon met wachten en nog eens wachten.We moesten met twee patienten om 8.00 klaar staan. De ambulanse kwam ons ophalen. Er was een patient die op de brancard vervoert moest worden. Om 9.00 nog geen ambulanse.

Het duurde allemaal erg lang en de zuster besloot dat ik dan maar alvast met een andere patient met de bus zou gaan. Deze bus bracht eerst nog andere patienten naar hun ziekenhuis. Zo heb ik wel een aantal ziekenhuisen gezien en wat van de omgeving.

Het was er erg rustig bij de kliniek waar we moesten zijn en we werden meteen geholpen. Er werd wat gepraat met de counseler en daarna konden we de pillen ophalen. De arts was er niet.

Zondag mijn verjaardag gevierd.

We hadden met z'n alle afgesproken om ergens samen te komen om wat te drinken en daarna uit te gaan. Ik was het weekend op stap met Letty en Devie. We zijn naar Durban geweest.

Het weer was eigenlijk niet iets om over naar huis te schrijven. Het regende en het was er niet erg warm. Dus niet echt iets voor mijn verjaardag.

's avonds gingen we in een taxi naar het resraurant. Ik dacht dat het ergens in Durban was. Vroeg aan de taxi cheuffeur of hij wel de weg wist. Dat wist hij en Devie had de goede plaats doorgegeven. Ook hadden Davie en Letty opeens een enorme haast. Ik dacht doe toch rustig aan.

Daar aangekomen, was het een casino met restaurants, bars, theater enzo.
Wij naar de anderen die al aan tafel zaten. Hadden ze voor mijn een stoel versiert en een feestmuts gemaakt. Die ik natuurlijk op moest zetten.

Ik ben met een patient het winkelcentrum ingegaan. Hij was blij verrast dat hij mee mocht. Hij was dan ook zo klaar om mee te gaan. Eerst moet je een soort pass-out halen bij de hoofdzuster. Dit moet door de patient ondertekent worden. Als de patient dan naar buiten gaat laat hij het aan de portier zijn. Die weet dan dat het oke is dat hij naar buiten gaat.

In het winkelcentrum naar wat winkels gegaan en lekker een ijsje gegeten. Ook heb ik een aantal foto's van de patienten laten ontwikkelen. De patient die mee was vroeg wat ik ging doen. Ik vertelde hem dat ik zijn foto ging laten afdrukken. Nou dat vond hij geweldig en prachtig. Het is dat hij zwart is anders kon je zien dat hij bloosde.

Terug in het dream centre heb ik de andere foto's rond gedeeld. Ook hier waren de patienten erg blij. Een man, die er niet op gerekent had dat hij een foto zou krijgen,was zo blij dat zijn ogen begonnen te stralen en dat hij glimlachte van oor tot oor.

   

Maandag morgen was mijn eerste ochtend. Ik had om 7.00 afgesproken met het hoofd van alle zusters. Deze kwam pas om 8.15. hij heeft mij voorgesteld aan de zusters. Ik ben eerst met de hoofdzuster meegelopen. Zij ging naar een patient die apart lag en ze hadden haar verteld dat hij een beroerte had gehad. Bleek hij gewoon die nacht te zijn overleden. Ze hebben hem daar gewoon laten liggen. We hebben geprobeerd zijn ogen dicht te doen en zijn armen naar beneden te krijgen. Dit ging moeilijk want hij was al aardig stijf.
Daarna een zuster meegeholpen. Zij ging een man in bad doen. Het bad is erg laag en zit eigenlijk bijna in de grond. Het is dan ook heel moeilijk om iemand er goed in en uit te krijgen.
Het is hier allemaal een beetje behelpen. Als de patienten een wond hebben gaan ze iedere dag in een zout bad om de wond schoon te krijgen en houden.erg pijnlijk dus.

   

Zaterdag ben ik met nog een andere vrijwilligster naar de valley off 1000 hills geweest. Het was een regenachtige dag.We zijn eerst naar een soort van zulu dorp geweest en hebben daar een rondleiding gehad. Er waren twee rondavels.(ronde huisjes) de een moest er de keuken voorstellen en de andere de hut van de opperhoofd. Daarna kregen we een zulu dans te zien. Wat jammer was dat ze het in de regen moesten doen. Nog met een van de dansers op de foto geweest. Nog een rondleiding gehad langs de krokodillen. Deze verkopen ze om er leren tassen enzo van te maken. Ook kon je er krokedillenvlees eten wat ik maar niet gedaan heb.
De valley off 1000 hills is een valley met allemaal bergjes. Erg apart om te zien.

voor de lief hebbers is hier mijn adres om post naar mij op te sturen. Deze is beter dan het postadres. Zo krijg ik eerder mijn post.

                the draem centre
                volenteer jose berghs
                39 kings road
                3610 pinetown
                rep. south afrika k.z.n

groetjes

het dreamcentre is een groot stenen gebouw, van zes verdiepingen. Het gebouw is in de jaren negentig gebouwd. Vroeger was het een bejaardentehuis. In 2005 is het het dreamcentre geworden.
ze gebruiken de bovenste twee verdiepingen.de rede was dat men daar nog alles stond van het bejaardentehuis. Op iedere afdeling zijn er kamers voor 4 personen. In iedere hoek staat een bed en een nachtkastje met wat persoonlijke spuulen van de patienten. Er zijn ook een paar eenpersoonskamers. Deze worden gebruikt voor patienten die op sterven liggen of die erg in de war zijn.

Ik ben gisteren goed aangekomen. Het was een lange reis en ben blij dat ik er ben.Overstappen in Dubai viel mee. Het wijst zich van zelf. Het is daar ongeveer het zelfde als op andere vliegvelden.
Het weer is hier niet zo goed. Het is er niet koud, maar bewolkt en vannacht heeft het geregend.
Vanmorgen vroeg wakker, maar toch wat kunnen slapen.
om 10.00 hadden we een rondlijding door het tehuis. Het lijkt op een soort verpleeghuis, maar dan minder luxes en de patienten zijn er een stuk jonger.
s'middags zijn we in de shoppingmall wat gaan eten, want er ging een vrijwilligster weg. daarna nog wat boodschappen gedaan. Toen we terug kwamen was er een kerkdienst bezig en zijn daar gaan kijken. alles in het zulu.Niet te verstaan.de mensen geloven hier nog echt met volle overtuiging. Wat erg mooi was dat ze staan te zingen en te dansen heel anders als bij ons.

voormensen die het willen weten is hier mijn telefoonnummer:

morgen is het dan eindelijk zo ver. Mijn koffer is ingepakt en alles is zover geregeld, op kleine dingen na.

Van een vriendin heb ik nog een koffer vol met kleren gekregen. Harstike goed van haar. Nog bedankt.
Ik ben benieuwd hoe ze dat daar vinden.

Morgen gaan er nog twee vrijwilligsters met mij mee in hetzelfde vliegtuig. Nu hoef ik niet alleen te vliegen wat ik erg gezellig en handig vind. Zo sta je er niet alleen voor.


hier nog een paar adressen:

het adres waar ik verblijf:

                                         The Dream Centre
                                         39, kings road
                                         3610 Pintown
                                         Rep. South Afrika .

het postbus waar je een kaartje naar toe kunt sturen:

Welkom op mijn weblog.
Ik ga dan al over +/- vier en een halve week weer terug naar zuid-afrika, maar nu als vrijwilligster van het dream centre.

Dit is een tehuis voor mensen met aids. Zij worden hier opgevangen, omdat ze vaak uit hun woonomgeving worden verstoten. Aids is een groot taboe in afrika.
Helaas is het ook zo dat de meeste mensen hier dan ook sterven. En dan zonder aanwezigheid van de familie.

De vrijwilligers zijn er om deze mensen iets extra's te geven.Met een praatje of een kleine wandeling kun je al heel veel doen
Ook kun je de vaste medewerker helpen in hun werk. Iets doen waar ze geen tijd voor hebben.

Ik vertrek op 2 December om 20.45 uit Dusseldorf en ga dan via Dubai en Johannesburg naar Durban.
Als alles mee zit land ik om 19.10 in Durban.
Een hele onderneming en spannend.